కొరియానం: ప్రేమించ్Ing...! ;-)

/hihi

కొన్ని సినిమాలుంటాయి. ఎన్ని సార్లు చూసినా మళ్ళా ’ఇంకోసారి’ అంటే, సారీ అనకుండా చూసేయగలం. మరికొన్ని ఉంటాయి. చూడం చూడం అంటూ చూసినా క్రమంగా పడతాయవి. ఒక్కసారి పట్టాయా ఎన్ని సార్లు చూసినా తనివి తీరదు. ఏదో మా౨జిక్ ఉంటుంది వాటిలో. సంగీతమో, దృశ్యమో, ఎమోషనో, నటీ నటుల ప్రతిభో, హీరోయిన్/హీరోల అందమో (మన జండర్ ను బట్టీ. అవసరమనుకుంటే డెల్లీ హైకోర్టు తీర్పును కూడా జత పర్చుకోవచ్చు ;) ), ఇలా ఏ ఒక్కటో అనే కాకుండా అన్నీ తెగ నచ్చేస్తాయి. మైమరపిస్తాయి. అప్పుడది ట్రా౨జెడియా, కామెడీయా అని చూడము. సినిమాను మాత్రమే చూస్తాము.

అలాంటి ఒక సినిమాను ఇప్పుడు పరిచయం చేస్తున్నాను. 

Past is past. Future is future. But present is a Present. Earn it, and Enjoy it - నేను పాటించే ఒక సిద్ధాంతం.

అలాంటి సిద్ధంతం మీద నడిచేదే ఈ సినిమా. నాకు ఈ సినిమా వేరొకరి ద్వారా పరిచయం కాబడ్డది. అప్పట్లో అంత ఆసక్తిగా చూడలేదు. కానీ ఒకసారి పూర్తిగా చూశాక మాత్రం ఇక వదల్లేక పోతున్నాను. చాలా మందికి రికమెండ్ చేశాను దీన్ని. నా ఆల్టైమ్ సినిమాల లిస్టు తీస్తే ఇది తప్పక ఉండక పోయినా ఆల్టైమ్ ఎప్పుడైనా సరే చూట్టానికి రెడీ అన్న వాటిలో మాత్రం దీనిది అగ్రతాంబూలమే. ప్రేమ గురించి అంత గొప్పగా చెప్పబడ్డదీ సినిమాలో. 

చాలా మామూలు కథ, అంతకన్నా మామూలు కథనం. మరి ఎక్కద ఇ సినిమా స్కోర్ చేస్తుంది? దానికి సమాధానం... ప్రేమలో. ప్రేమ అన్న కాన్సెప్ట్ లో. అంత మాత్రాన ఇది ప్రేమ కథా అంటే కాదు. అవును. అవునూ కాదు, కాదూ అవును. 

తల్లీ బిడ్డల అనుబంధం, ప్రేయసీ ప్రియుల అనుబంధం, ప్రధానాంశాలు.

కథ: మి సుక్ కు కూతురే లోకం. భర్త మరణిస్తాడు. చిన్నతనంలోనే తన కూతురుకు అనారోగ్యం. ఎన్నాళ్ళు బ్రతుకుతుందో తెలియని స్థితి. ఆ పిల్లను వీలైనంత సంతోషమ్గా ఉంచాలనేది మి సుక్ ఆలోచన. 

The unusual title of this introspective and well-executed film refers to the present continuous tense in English. For the film's main character Min-ah -- a high school girl who has spent much of her youth in the hospital -- the present may hold a deeper meaning than for most of us. Living with a disease can sharpen your appreciation for the ordinary days that pass before you. Min-ah's single mother, who has already lost a husband, has also learned to focus her attention on the present, rather than on a future that is struck through with uncertainty.

One day, a young photographer (played by actor Kim Rae-won. కొరియెన్ మహేష్ బాబు అనుకోవచ్చు. అంత అందమ్గా ఉంటాడు మరి ;) ) moves into the apartment below their home. He tries to win over Min-ah's friendship, first by stealing her lighter and later by calling her incessently on her new phone. Min-ah is quite put off by all this, and has no intention of becoming friends with him, although her mother seems to be encouraging her.

ఇదీ కథ. 

విశేషం: చాలా సినిమాల్లో ఇలాంటి కథా కథనాలొచ్చాయి. కానీ ఇక్కడి విశేషమేమిటంటే మనకు అస్సలా ఫీలింగే కలుగదు. కారణం ప్రతీ సన్నివేశం ఒక శిల్పి చెక్కినట్లు ఉండటం. నటీనటుల హావభావాల దగ్గర నుండీ, ఫొటోగ్రఫీ, బా౨క్‍గ్రౌండ్ స్కోర్, సీన్ కంపోజిషన్, దర్శకురాలు రాబట్టిన ఎమోషన్స్, అన్నీ సరిక్రొత్తగా ఉంటాయి. Very refreshing. 

నటీ, నటులు: With her debut film, young director Lee Eon-hee has created a simple, moving story as well as one of Korean cinema's most vivid mother-daughter relationships ever. Im Su-jung -- virtually everyone's choice for the best new actress of 2003, after her award-winning performance in A Tale of Two Sisters -- plays Min-ah with a convincing mixture of reclusiveness and vulnerability. Meanwhile the supremely talented veteran actress Lee Mi-sook plays Min-ah's mother with a cool, hip demeanor that hides the concern she feels underneath. The bond between mother and daughter is touching but also unconventional by Korean standards. Min-ah even refers to her mother by first name, virtually unheard of in Korea.

ఇక ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాల్సింది హీరోగా నటించిన కిమ్ రే-వన్ గురించి. నటన అంటే ఇదే అనేంత గొప్పగా నటించాడు. ఒక్క సినిమాకే నా అభిమాన నటుల జాబితాలో చేరిపోయాడు. పాత్రలో జీవించాడనే చెప్పాలి. ఎమ్తలా అంటే అతని ఎమోషన్స్ అన్నీ మనం కూడా రియల్ టైమ్ లో పంచుకుంటాము. ఈ క్రింద ఇచ్చిన వీడియోలో చూడండి. 

http://www.youtube.com/watch?v=Gck43_q3md0&feature=related

ఐదవ నిమిషం దగ్గర నుంచీ ఆరవ నిమిషం వరకు. సినిమా మొదట నుండీ చూస్తూ అక్కడకు వచ్చేసరికి కళ్ళు చెమర్చక మానవు. ఆపుకోవాలన్నా ఒక్క కన్నీటి బొట్టైనా రాలక మానదు. కేవలం విషాద సన్నివేశాలలొ నటించటమే నటనా? అనే వాళ్ళకు సరదా అయిన సన్నివేశాల్లో అతని నతన చూస్తే, మనకూ అలాంటి మిత్రుడూంటే ఎంత బావుణ్ణు అనేలా నటిస్తాడు. ఒక నటుని ప్రతిభను అమ్చనా వెయ్యటానికి ఇంతకన్నా వేరే నిదర్శనం ఏముంటుంది? 

ఈ క్రింది వీడియోలో రెండవ నిమిషం నుండీ, నాల్గవ నిమిషం వరకూ గమనించండి. ఎంత సహజంగా చెస్తాడో...

http://www.youtube.com/watch?v=fgqmi19KQP0&feature=related

ఇక మిగిలిన సహాయ నటులు కూడా పాత్రోచితంగా బ్రహ్మాండమైన నతన కనబరుస్తారు. అంటే మొహాన్ని ముప్పై మెలికలు త్రిప్పి... మన అరవ తరహా నతన కాదు. అంతా natural expressions. There is one man whose story is told in the first 10 minutes, we can not forget his acting, especially the expressions given with his eyes. ఆ కళ్లలా వెంటాడుతూనే ఉంటాయి. 

అతని కథ కానీ, సినిమాలోని కథ గురించి కానీ ఇంతకన్నా ఎక్కువ చెప్పను. చూసి ఆస్వాదించండంతే.

ఫొటోగ్రఫీ చాలా లైవ్లీగా ఉంటుంది. సన్నివేశపు మూడ్ కు తగ్గట్టు. కన్నుల పండుగ అన్నది ఒక్కటే సరి అయిన మాట.

నేపథ్య సంగీతం వీనుల విందు. అంతే! సందర్భానికి తగ్గట్టు ఉండి సన్నివేశపు గాఢతను పట్టి ఇస్తుంది. (Jun-Seok Bang)

ఎడిటింగ్ నేను చూసిన అత్యుత్తమ ఎడిటింగ్ వర్క్స్ లో ఇదొకటి. కేవలం ఈ సినిమా ఎడిటింగ్ గురించే ఒక పెద్ద వ్యాసాన్ని వ్రాయొచ్చు. తప్పక ఈ సీరీస్ లోని వ్యాసాల్లో వ్రాస్తాను. (Hyeon-mi Lee)

ఎక్కడా బోరు కొట్టకుండా సాఫీగా సాగిపోయే ఈ సినిమాను వీలైనంత త్వరగా చూసేయండి. 

రేటింగ్: 4.5/5

పైనిచ్చిన యూట్యూబ్ లింకులను పట్టుకుంటే సినిమా మొత్తాన్నీ చూసేయొచ్చు. 

అసలు దర్శకుడు/రాలు గురించి ఒక్కముక్కైనా చెప్పలేదేమి అంటారా? ఇన్ని రంగాల చేత అదరగొట్టే పని చేయించిన ఆ దర్శకురాలి పేరు ... Eon-hie Lee.

ఇంకొక్క సినిమానే చేసిన ఈ దర్శకురాలు ఇంత అందమైన హిట్ ఇవ్వలేక పోయిందంటే ఆశ్చర్యమే. వన్ హిట్ వండర్ గా నిల్చిపోరాదని అభిలషిస్తున్నాను

/bye

సినిమా ట్రైలర్...


http://www.youtube.com/watch?v=vO1HwVqeFPI