Wednesday, December 31, 2008

Srinivasa Ramanujan

Srinivasa Ramanujan, the greatest of all the twentieth century mathematicians, born at a time, a period, when India was lauded as Ratna Garbha, the nineteenth century.

India, with its ancient culture and its heritage gave birth to so many great persons, throughout its history from time immemorial. But, Ramanujan stands alone on a separate plane(t), because he was a warrior par excellence. He was not armed with weapons, but his own vision.

Throughout the centuries there were men who took first steps down new roads new roads armed with nothing but their own vision, Ramanujan certainly belongs to that class.

‘Ramanujan’ owns his name in such a way that the word itself causes and creates awe among the listeners and if a person tells others that he is a (some) Ramanujan, he was compared and liked to the Ramanujan.

His life was a tamely finished voyage, but not tamely made. His untimely death, he lived thirty two years four months and four days, may have stopped the flow of formulae, and identities, which Hardy once remembered with awe and affection that he was shown some half a dozen formulae per a day, but not the influence he created over many of modern-day number theorists.

Ramanujan left behind a vast number of results in his note books. Many of them were studied and proved by some professors/mathematicians partially. Still many of them are not satisfactorily proved.

Prof. Bruce C. Berndt, of University of Illinois, has spent much of his time, for over two decades to study each and every one of the 3254 entries in the Note books of Ramanujan. These were brought out and published by him, and his colleagues. Also there was a pre-posthumous work, of him, namely ‘The Collected papers’ have been a source for further researches to innumerable researchers world over.

Śruti and Smŗti (Smruthi)

Such a vast number of results is an incredible achievement in such a short life time, but it was made possible by the genius Ramanujan. As earlier said, his work of producing six results a day demonstrates the frantic pace at which he worked.

Once asked by others, Ramanujan replied that he was told those formulas by Namagiri Thayar (or Namagiridevi or Goddess of Namagiri) of Namakkal, his family deity, in his dreams. Some of the modernists ridiculed that statements, but this can be explained, and can be proved true by the ancient Indian tradition of Śruti and Smŗti.

Śruti means hearing, not mere hearing, but hearing to a Guru (teacher) with all concentration in a proper way. In the ancient periods the students were taught vocally but the Gurus, the Vedas and other scriptures. The students listen to them with all concentration, of course concentration personified. That is the reason for the Vedas are called Śrutis. Smŗti means remembrance. It is the art of remembrance that had lead to the preservation of all the Vedic literature.

It was told that Vedas were first told by the Lord Vishnu to the Brahma. Brahma heard them, and by remembering (Smŗti) them passed the knowledge on to the next (further) generations.

The students used to hear (Śruti) from the Guru, and remember the knowledge (Smŗti), and used it for practical purposes. Through the ancient concept Śruti and Smŗti, Ramanujan the student ‘listened to’ his Guru, the Goddess Namagiri Thayar, who used to appear in his dreams, and remembered the formulas told by her In this way, he produced a lot of formulas.

It is human nature to err, and that is the reason why some of his formulas were wrong, but the errors were very little. To be precise, he might not remember all the formulas told by the Goddess Namagiri Thayar, his Guru in his dreams.

Why and how he took Her counsel? What made him to take mathematics as his prime interest? When did he start his voyage in to the ocean of Mathematics? What sort of atmosphere, in which he has grown, thatMade him the man he is? This will be discussed in the following passages. We will start in the following way.Some of Ramanujan’s western friends who thought they knew him, would say that he was not really religious, that his mind was indistinguishable (?) from any brilliant westerner’s, that he was a Hindu only by a mechanical observance, or for form’s sake alone.

Was his mind indistinguishable from any brilliant westerners’? Had any westerner from the late eighteenth century to the dawn of the twenty first century produced results of Ramanujan’s class? Most of those so-called brilliant westerners spent years to even understand his formulae. (Some are there of equal brilliance, but they were tutored in a formal way). Still majority of his work unproved and some of his work is producing stunning applications in modern technologies and theoretical physics.

All the years he was growing up, he lived the life of a traditional Hindu Brahmin. He wore the topknot. He had felt sad and was reluctant when he had to cut his hair and remove his topknot, when he was to go to the west. He never grew moustache and beard. He was always clean shaved.

All his life he was a rigid vegetarian. He frequented local temples. He strictly participated in ceremonies and rituals at home. He regularly invoked his family deity’s name, the Goddess of Namagiri of Namakkal and based his actions on what he had taken to be her wishes.

He attributed to the Gods his ability to navigate through the shoals of mathematical texts written in foreign languages. He could recite from the Vedas, the Upanishads and other Hindu scriptures.

He had penchant for interpreting dreams, a taste for occult phenomena, a mystical bent, upon which his Indian friends unfailingly commented. It was said that he had predicted his death to his wife in his later years.

Ramanujan often lost in talking about Vedas and śastras, the ancient Sanskrit tomes, and gave running commentaries on their meanings.

At the age of twenty-one, he showed up at the house of a teacher, got drawn in to a conversation, and soon was expatiating on the ties he saw between God, zero and Infinity, keeping every one spell bound. It was the way often for Ramanujan. Losing himself in philosophical and mystical monologues, he would make bizarre, fanciful leaps of imagination that his friends and others did not understand but found fascinating any way.

This was evident in his mathematical equations also. They cannot make you understand them with much ease, but fascinate you.

It was no surprise that Ramanujan was inspired and lead by divine hand.It had been to Namagiri, the consort of the Lion-god Narasimha, to whom Ramanujan’s parents, childless then, had prayed for a child. Ramanujan’s maternal grandmother, Rangammal, was a devotee of Namagiri, and was said to enter a trance to speak to her. Many years earlier, before Ramanujan’s birth, Namagiri revealed (to) her that one day the Goddess would speak through her daughter’s son.

Ramanujan grew up hearing the story. All his life he invoked Her blessings, seek Her counsel. It was the Goddess Namagiri, he would tell his friends, to whom he owed his mathematical gifts. Namagiri would bestow mathematical insights in his dreams. Namagiri would tell and wrote equations on his tongue. He was the student and She was the Guru. He would hear from Her (Śruti), and would remember by rechanting the equations (Smŗti), wrote in his notebooks. Being a mortal, he would sometimes forget his lessons, due to which he erred.

What a great and live example to the ancient traditional Guru-Sishya relationship Between Namagiri and Ramanujan? It is to be remembered that Saraswathi is the Goddess of knowledge, and wisdom. Gayathri is the Goddess of Vedic scriptures. It is the great Indian tradition, which gives equal priority to the fairer gender (ladies).

Comparison with Einstein and Mozart

“What Einstein was to physics, Mozart was to music, Ramanujan was to mathematics,” says Clifford Stoll.

was arguably the greatest ever, inarguably the greatest of the twentieth century physicists. He has changed the face of modern day physics.

ఇది నేను శ్రీనివాస రామానుజన్ మీద తయారు చేస్తున్న లాంగ్ ఎస్సే. ఇంతవరకూ ఆయన గురించి టచ్ చేయని రీతిలో ఒక కొత్త పాయింట్ని తీసుకుని రాస్తున్నది. దీనిని Prof. Krishnaswami Alladi గారికి, Prof. K. Srinivasarao (Ex. Director, IMSc, Chennai) గారికీ, మరికొందరు ప్రముఖులకి చూపించటం జరిగింది. వారంతా ఎంతో మెచ్చుకుని ఈ రకం గానే వ్రాయమనీ, పూర్తి చేసిన తరువాత పబ్లిష్ చేయిద్దామనీ అన్నారు. మన తెలుగు బ్లాగర్ల కోసం అందులో కొంత భాగాన్ని నా బ్లాగులో పెడుతున్నాను.


Thursday, December 18, 2008

మన గురించి మనకే తెలిపే దమ్మున్న పుస్తకం ఇది.

చాలా కష్టపడి సంపాదించిన పుస్తకం. దానికి తగ్గ మజానే, అనుభూతినే, ఆలోచనలే నాకు కలిగించింది.

ఆ పుస్తకం పేరు 'పెంట్ హౌస్ లెజెండ్'. అది రచయిత పెట్టుకున్న, మనసు పడ్డ పేరు. కానీ తానొకటి తలిస్తే దైవం ఒక తలుస్తాడు అనేది మనకందరికీ తెలిసిందే. అలా ఆ పుస్తకం పేరు 'Night of January 16th' గా మారి పోయింది. చివరికి అలాగే స్థిరపడి పోయింది.

ఆ కథ కూడా ఇంకో క్రొత్త కథ. దాని గురించి తెలుసుకోవాలన్నా ఈ పుస్తకాన్ని చూడాల్సిందే.

'Night of January 16th' ఒక డ్రామా. కోర్ట్ రూమ్ లో నే ప్రారంభం అయి అందులోనే కొనసాగి అందులోనే ముగిసే అద్భుతమైన డ్రామా. దీనికున్న ప్రత్యేకత ముగింపు మనకిష్టం వచ్చినట్టు మార్చుకోవచ్చు. మన మనసుకి ఎలా అనిపిస్తే... కాదు కాదు. మన మనోఫలకం పైన ఎలాంటి భావాలున్తాయో అలాంటి ముగింపుని మనం ఇవ్వవచ్చు. అందుకే ఇది మన మనసి చిత్రాన్ని మనకే గీసి చూపే చిత్రకారుని వంటి పుస్తకం.

కథ ఏమిటంటే... (డ్రామా ప్రధానాంశం) Bjorn Faulkner అనే ఒక bussinessman తన ఇన్వెస్టర్లని ముంచేస్తాడు. ఇంతలో అతను ఆత్మహత్య చేసుకుంటాడు, కానీ అది ఆత్మహత్య కాదు. అతనిని అతని మాజీ priyuraalu Karen Andre చంపిందని ఆమెని accuse చేస్తారు. ఆ murder trial trial ఈ డ్రామా ప్రధానాంశం.

డ్రామా అంతటిలోనూ హీరో/విలన్ (మన మనసుని, మన జీవిత దృక్కోణాన్నీ అనుసరించి) ఐన Bjorn Faulkner కనపడదు. కానీ కథాంశం అంతా అతని మీదే. A sense of life గురించే, అతని జీవన గమనం ఆధారం గా రచయిత్రి vivaristhundi.

డ్రామా అంతా for/against సాక్షుల విచారణ, చివరికి తీర్పు అంతే. వేరే ఏమీ ఉండదు.

తీర్పుని ఆ రోజుల్లో ప్రేక్షకులలోనుంచీ select చేసిన jury ఇచ్చే విధం గా ఉండేది. మన చ్గాదవటానికి మాత్రం ఆ తీర్పు మనమే ఇవ్వాలి.

for/against వాదనలు రెండూ చాలా balanced గా రెండువైపులా నిష్పాక్షికంగా ఉండటం లో..., ఎక్కడా 'చదువరి'/ప్రేక్షకుని influence చేయని విధం గా మలుచటం లో రచయిత్రి విజయం సాధించిందని అనటం చాలా చిన్న మాట. (అసలు ఇలాంటి వాటిని స్త్రీలే సమర్ధంగా వ్రాయగలరు. ఒప్పుకుని తీరాలి).

మన తీర్పు మన జీవన దృక్పథాన్ని అనుసరించే ఉండాలని రచయిత్రి నియమం పెడుతుంది. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే మన value judgements ని ఒక్క క్షణం లో నిర్ణయించుకోవటమే. The metaphysics of our life at a glance.

ఇందులో ఒక అద్భుతమైన dialogue ఉంది. దాన్ని చదివి మనం ఈ పుస్తకాన్ని చదవాలా లేదా అని నిర్ణయించుకోవచ్చు.

"మనిద్దరిలో ఒకరే నిజం చెపుతున్నారు. అదెవరో మనిద్దరికీ తెలుసు."

Heroin/Villain Karen Andre, మొదటి act చివరిలో విలన్/హీరోయిన్ Nancy Lee Faulkner తో అంటుంది.

Artist తన కళని with liberty స్వీకరించే అవకాశాన్ని ఇవ్వటం చాలా అరుదు. ఆ అవకాశాన్ని మనకి Ayn Rand ఇచ్చింది. ఇక చదవటం మనదే ఆలశ్యం.

విన్నపం: నా రీవ్యూ చూసి మాత్రం ఎవరూ పుస్తకాన్ని చదవవద్దు. మీ judgement మీద depend అయి చదవండి. అదే రచయిత్రికీ, నాకూ ఇష్టం. లేనిదే ఆ పుస్తకం యొక్క లక్ష్యం నెరవేరదు.

హెచ్చరిక: "It's not a question of right or wrong. It's only whether cou can do it or not."

అనేది కథకి ఆయువు పట్టు లాంటి dialogue. దాని గురించి రచయిత్రి వ్రాసిన ముందు మాట చదివితే మనకి అర్ధం అవుతుంది. లేకుంటే అపార్ధం అవుతుంది. అందులోనూ ఈ మధ్య జరిగిన సంఘటనలని చూశాక.


Monday, December 15, 2008

దాదా వెడలే 'సౌ'రవితేజము లలరగ

(గంగూలీ వీర విహారం తో Steve Waugh రిటైర్మెంట్ ని చిద్రం చేసి సగర్వం గా బోర్డర్-గవాస్కర్ ట్రోఫీని అందుకున్న వేళ! 2003-04 BG Series)

తొమ్మిదో తరగతిలో ఉండగా ఒక ఫైన్ ఉదయం మా ఫ్రెండు బీ శ్రీను గాడింటికి క్రికెట్ ఆడటానికివెళ్ళాను. వాడూ మరో నలుగురం కలసి ఎసెసెన్ కాలేజ్ గ్రౌండు కి వెళ్ళీ ఆట మొదలెట్టాము.ఆట మంచి రంజుగా సాగుతోంది.మా ఆపోజిట్ టీం ఉన్న పది ఓవర్లలో ఏభై నాలుగు కొట్టారు.

తరువాత మాదే బ్యాటింగ్. నలుగురమూ సింగిల్ సైడ్ (ఒకళ్ళే ఆడటం) ఆడాలి. ముందు యాజ్ యూజువల్ గా బీ శ్రీను దిగాడు. ముందు నన్ను దించరు. ఎందుకంటే మనకి అంత సీన్ ఉండదు. ఎప్పుడో తప్ప. మూడు లో దిగమన్నారు. సరే అని నేను వెళ్ళీ కూచున్నాను. శ్రీను గాడు బాగా కొడతాడని అందరికీ తెలుసు. పొట్టోడే కానీ మహా గట్టోడు. చక చకా మూడు ఓవర్లలో 22 కొట్టి ఔట్ అయ్యాడు. ఆ తరువాత ఇంకోడు దిగాడు. శ్రీను గాడు ఔట్ కాగానే వాళ్ళు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. మహ ఐతే నెనో పది కొట్టి పోతానని అందరి ఎక్స్పెక్టేషన్. రెండో వాడు మరో పది కొట్టి బాల్చీ తన్నేశాడు. (నిజం గానే. రన్నుకి వెళుతూ మధ్యలొ ఎవరో బాల్చీ పట్టుకుని వస్తుంటే అది చూస్తూ వాడు రనౌట్ అయ్యాడు.)

ఇక నేను రాక తప్పలేదు. ఎక్కడ లేని పోజులు కొడుతూ వెళ్ళి నించున్నాను. రమేష్ గాడు బౌలింగ్. వాడు మాంఛి స్పీడు గా వేస్తాదు. వాడంటే మాలో చాలా మందికి భయం. భలే స్పీడు గా వచ్చి బంతేయటానికి రెడీ అవుతుండగానే నేను ఆగరోయ్ అంటూ ప్రక్కకి తప్పుకున్నాను. అందరూ నవ్వారు. శ్రీను గాడేమో ఒరే 'ఓవర్లన్నా కాచుకో' అంటూ నస మొదలెట్టాడు. ఇంకా 21 బంతులున్నాయి. ఇంకో 23 కొట్టాలి.నా వల్ల కాని పని అది. అందుకే కనీసం ఒవర్లన్నా కాచుకుంటే బాగుంటుందని వాడి ఉద్దేశ్యం.

కానీ నా ఆలోచనలు వేరు గా ఉన్నాయి. నా ఆలోచన లెఫ్ట్ హ్యాండ్ బ్యాటింగ్ చేద్దామని. ఎందుకంటే మేము ఆల్రెడీ ఓడిపోతామని డిసైడ్ అయి ఉన్నాము. అందుకే అలా ఆడి ఒక ప్రయోగం చేయాలని నా ఆలోచన. ఇక్కడో విషయం చెప్పాలి. నాకు లెఫ్ట్ హ్యాండ్ పవరెక్కువ. టెన్నిస్ లో బ్యాక్ హ్యాండ్ అలవాటై ఆ చేత్తో థ్రస్ట్ ఎక్కువ అప్ప్లై చేయగలను. అప్పుడు హిట్టింగ్ చేయొచ్చు. గెలిస్తే గెలుస్తాం. లేదంటే ఎటూ వదిలేసిందేగా.

నేను లెఫ్ట్ హ్యాండ్ శ్టాన్స్ తీసుకున్నాను. శ్రీను గాడు తల పట్టుకున్నాడు. తిక్కలోడు ఎదోక మెంటల్ పని చేయందే ఊరుకోలేడు అని గట్టిగానే అన్నాడు. నేను పట్టించుకోలేదు. రమేష్ ఇంకొంచం స్పీడు పెంచి వేసిన బంతిని నేను స్ట్రైట్ బాట్ తో హాఫ్ వాలీ గా తీసుకుని ముట్టించాను. బంతి బౌండరీ దాటింది. అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూశారు. నేను మాత్రం ఎప్పటిలాగే ఒక హాఫ్ స్మైల్ ఇచ్చాను.

"ఉరే వీడు గూంగ్లే లాగా ఆడుతున్నాడురా!" కిరణ్ గాడు అన్నాడు. "వాడెవరురా?" నేనన్నా. అర్ధం కాక. "వాడేరా మొన్న సెంచరీ కొట్టాడే వాడు రా." గంగూలీకి వచ్చిన తిప్పలు. "ఓ గంగూలీయా?" అన్నాను. "కాదురా వాడి పేరు గూట్లే రా!" అరిచాడు అక్కడ టూ సైడ్ ఆడుతున్న బుడ్డోడు.

ఆ బుడ్డోడు ఏమో కానీ ఆస్త్రేలియన్ల కంటికి మాత్రం ఈ కలకత్తా రాకుమారుడు గూట్లేనే. ఎందుకంటే వాళ్ళని వాళ్ళ దేశంలోనే, వాళ్ళ పద్ధతిలోనే ఎదిరించిన మొదటి మొగాడు. భారత క్రికెట్ లో ఒక్క మగాడు.

ప్రపంచ క్రికెట్ చరిత్రని మలుపు త్రిప్పిన వాళ్ళు ఇద్దరైతే, ఆ ఇద్దరూ మన దేశానికే చెందిన వాళ్ళే కావటం మనకి గర్వ (గంగూలీ ఈజాన్ ఇగోయిస్ట్. ఐ యాం ప్రౌడ్ ఆఫ్ ఇట్.) కారణమైన విషయం. వాళ్ళిద్దరిలో ఒకరు కపిల్ ఐతే మరో వ్యక్తి 'సౌ'రవితేజములలరగ ఈ మధ్యనే రిటైర్ అయిన దాదా గంగూలీ.

అప్పటి దాకా పాశ్చాత్యుల ఆధిపత్యంలో ఉన్న క్రికెట్ని 'భారతైజేషన్' చేశాడు కపిల్. ఒకే ఒక్క ఇన్నింగ్స్. నూటడెబ్బై ఐదు (175) పరుగులు. అంతే. భరతే క్రికెట్ సూపర్ పవర్. నిజమా కాదా?

అలాగే కంగారూల కుప్పిగంతులని కాళ్ళు విరగ కొట్టి మరీ ఆపిన వీరుడు గంగూలీ. ఒకే ఒక్క నూట నలబై నాలుగు. అనగా పన్నెండు స్క్వేర్. పన్నెండు. 1 అండ్ 2. మొదటిది ఆస్త్రేలియాదే ఐనా, రెండు భారతే అని చూపెట్టాడు. ఔనా కాదా? వాట్ డూ యూ సే?

తన చివరి సీరీస్ లోనూ వారిని మట్టి కరిపించి తన 'సౌ'శీల్యాన్ని జట్టు కి వారసత్వంగా వదలి తాను సగర్వంగా నిష్క్రమించాడు.

అలాంటి గంగూలీ విజేతల స్వర్గ ధామమైన 'వింబుల్డన్ విలేజ్' లో ఉండదగ్గ వ్యక్తీ. అందుకే రేపు 'వింబుల్డన్ విలేజ్' లో గంగూలీ గురించి ఆర్టికిల్ వ్రాస్తున్నాను. (నిజంగా రేపే. :-)


Sunday, December 14, 2008

You oughtta do it స్వప్నికా!

Yeah you oughtta do it. నిఝంగా న్న్యాయం ఝరిగింది... భగవంతుడు చేసిన న్న్యాయం ఇది. నాకిప్పుడు చాలా ఆనందం గా ఉంది. ఇక ఆడపిల్లలు అందరూ స్వేచ్ఛగా తలలు ఎత్తుకుని మరీ తిరగొచ్చు.

నీకు అంత ఆనందం కలగటమే నాకు కావాలి. నీ మనసు ఇప్పుడు కుదుట పడింది అని నేను భావిస్తున్నాను. నాకైతే ఎగిరి గంతులు వెయ్యాలనేటంత సంతోషం కలిగింది. గ్రేసీ సింగ్ మీదొట్టు.

ఒకమ్మాయి మీద ఒకడు యాసిడ్ పోశాడు. వాడిని ఎన్కౌంటర్ చేసేద్దాం. అంతే ఇకెప్పుడూ అమ్మాయిల మీద ఎవరూ యాసిడ్ పోయారు. భయపడి పోతారు. ( బాబోయ్! నాకు బైమేసేసింది బాబోయ్!) నువ్వేమో మంచి పని జరిగిందని ఆనందించు. చూశావా నీకు ఒక్కదానికి కష్టం కలిగించి దేవుడు అమ్మాయిలందరినీ యాసిడ్ దాడులనుంచీ రక్షించాడు. చెప్పను కానీ నువ్వు 'పక్షి' (సాక్షి దిన పత్రిక) రామన్నయ్య బంగారానివి. ట్వంటీ ఫర్ క్యారెట్.... కాదు సారీ నేనూ ఒక పురుషుదినే కదా అందుకే తక్కువ చేశాను నిన్ను, ట్వంటీ ఫోర్ పాయింట్ ఫోర్ క్యారెట్ బంగారానివి.

కాదేమో? నువ్వు ఒక డైమండ్ వి. ఎందుకంటే వజ్రాన్ని వజ్రం తోనే కోయాలికదా. నీతో పెట్టు కున్నందుకు వాడు బుల్లెట్ తో కోయబడ్డాడు. నువ్వు "వాడికి పడిన శిక్ష తక్కువ. చాలా తేలికగా తప్పించుకున్నాడు," అన్నావు. నిజమే వాడికి పడిన శిక్ష చాలా చిన్నది. హాయిగా ఒక బుల్లెట్, రెండు... మహా ఐతే ఆరు చాలు వాడు పోయేటందుకు. మనసినిమాల్లో లాగ ఎన్ని బుల్లెట్లు దిగినా బ్రతికేందుకు వాడేమీ హీరో కాదు కదా. వాడొక విలన్.

కానీ సమాజానికి పడిన శిక్ష? ఎంత భయంకరమైంది? ఆటవిక న్యాయం. కాదిది. ఆటవిక న్యాయం లోనూ ఒక లాజిక్ ఉంటుంది. కానీ ఇక్కడ? న్యాయం? మనుషులు లా ప్రవర్తించారా జనులు? పండగలు చేసుకున్నారు. ఒక మనిషి ప్రాణం పోయినందుకు.

ఒక్కటే మాట. ఏసు అడిగినట్టు. వాడిని అనే ముందు మనలో ఎవరూ తప్పూ చేయలేదా? మనమంతా సుగుణ సంపన్నులమా? పండగలు చేసుకున్న విద్యార్ధి సంఘాల వాళ్లు అంతా గొప్ప సంస్కారం కలిగిన వాళ్లా? విద్యార్ధి సంఘాల నాయకవరేణ్యులు మహానుభావుల? ఎవరూ ఆడపిల్లలని ఏడిపించని వాళ్ళేనా?

బయటకి వెళితే ఎంతమంది ఆడ పిల్లలని కామ దృష్టితో చూడరు? నా ప్రశ్నలు దార్ తప్పాయి. ఎమోషన్. యస్. An ఎమోషన్. అదే నన్ను ఇక్కడ దారి తప్పించింది.

పోలీసులు జనం గోల భరించలేక వాళ్ళని ఏదో మర్డరు చేశారనుకుందాం. పోన్లే పాపం అని వదిలేయవచ్చు కదా? నెల కొకటి అన్నా చేయందే లిస్టు ఫిల్లవదుకదా! ఎమోషన్ లో జనానికి మతి తప్పింది. దేవుడు కూడా ఆంధ్రామృతం త్రాగి గతి తప్పినట్టున్నాడు. (ఏమంటావ్ కృష్ణయ్యా? నిన్ను కాదులే అంది. పాపం ఎవరో దేవుడట. ఒకడున్నాడంటున్నారు.).


వాడు చేసిన తప్పుకి చంపేశారు. బాగుంది. రేపు పిల్లాడి తండ్రో... లేక వారి వంశం లో ఎవరో దీనికి ప్రతీకారం తీర్చుకునేటన్దుకు పెద్ద పెద్ద exercise లు చేసి, పిస్టల్ పట్టుకుని కాల్చటం నేర్చుకుని, ఒక గుర్రపు స్వారీ చేసి, ఒక హీరోయిన్ తో డ్యూయెట్ పాడుకుని చివరాఖర్న వీడు పిల్లని చంపేసి 'ఇప్పుడు నా పగ చల్లారింది. నా వంశీకుల్ని చంపటానికి కారణమైన అమ్మాయిని (ఇప్పుడు బామ్మ) నేను చంపేశాను,' అంటాడు.

ఎవరి కోసం నాటకాలు? ఎవరిని ఉద్ధరించటానికి షోకులు? టీవీ వాళ్ళకి వేరే పనీ లేక చేసేదా ఇది? ఎందుకు అసలే మానసికంగా శారీరకంగా గాయపడిన పిల్ల ముహంలో మైకు పెట్టి అభిప్రాయం అడగటం ఎందుకు? న్యాయం జరగాలంటే మరో మార్గం లేదా? మైకుతోనే న్యాయమా?

నక్సలైటన్నలూ ఏమంటారు? తుపాకీ వదిలేసి (కమల్ అన్నట్టుగా లపాకీ కాదు. నిజం గానే తుపాకీ వదిలేసి) మైకు పట్టండి. అన్యాయం జరిగిన వాళ్ళందరి ఉం లో మైకు పెట్టి వారి అభిప్రాయాలని అడగండి. మీరు కోరుకున్న సామాజిక న్యాయం జరుగుతుంది.


ఇప్పుడు పిల్లగాడి తల్లి తండ్రుల పరిస్థితి ఏమిటి? దొరికారని ఎన్కౌంటర్ చేయతమేనా? మరి మన నాయకులూ చాలా సార్లు దొరికార్గా? మరి వాళ్లనేపుడు ఎన్కౌంటర్ చేస్తారు?

ఒక పని చేద్దాం. తప్పు చేసిన వాడిని చంపేద్దాం. దొరక గానే. అలా అలా చంపేద్దాం. అందరికీ భయం వేసి తప్పు చేయటం ఆపేస్తారు.

ఇది ఇలా ఉనుంది. యాసిడ్ పోసినందుకు కుర్రాడిని చంపేశారు కదా! ఇప్పుడు పోలీసుల్ని తప్పు చేసినందుకు నది రోడ్డులో కాల్క్ష్హి చంపేద్దాం. తర్వాత పోలీసుల్ని చంపినందుకు కాల్చిన వాళ్ళని చంపేద్దాం. లోపుల మానవ హక్కుల సంఘాలు పండగలు చేసుకుంటాయి. (వాళ్ళకి బ్రహ్మానందం యాభై పైసలు ఇచ్చి పండగ చేసుకునేటందుకు
encourage చేస్తాడు. అప్పుడు వాళ్లు బ్రహ్మానందానికి వంద నోటు ఇచ్చి బిర్యానీ తిని నువ్వే పండగ చేసుకో అంటారు.)

అప్పుడు చంపిన వాళ్ళని ఇంకొకరి చేత చంపిద్దాం. తరువాత ఇంకొకరిని ఇంకొకరి చేత.

ఫిర్? ఇంకో ప్రాణం తుర్.

ఒక పద్ధతీ పాడూ మనకి వద్దు. ఎందుకంటే మనం సామాజిక న్న్యాయం కి కట్టు పడ్డాం కదా. చక్కగా తప్పులు చేద్దాం. చంపేసుకుందాం. అప్పుడైతే హాయి హాయి గా అందరూ చచ్చి పోతారు. దేశం లో family planning అమలవుతుంది. యాసిడ్ తెచ్చిన family planning. ఎంత బావుంటుందో"రకరకాల ముసుగులు వేస్తూ ఎపుడో మరిచాం సొంత ముఖం"

స్వప్నిక మీద దాడి జరగటం ఎంత ఆటవికమో పిలాదినీ చంపటమూ అంతే. జనానికి కావాల్సింది వాళ్ల అహం చల్లారటం. రేపు ఎవరూ పిల్లని ఆదరించరు. అది జరగబోఎడే. ఏదో పెద్ద హీరోయిన్ లా మీడియా ముందు ఆక్రోశిస్తే ఏమి లాభం? వారం లో పోయే గొడవకి అందరికీ ఏదో ఒక తుత్తి టైపు ఆవేశం. కానీ long standing లో జరిగే నష్టాన్ని ఎవరూ పట్టించుకోడం లేదు.

1. స్వప్నిక ఒక అందమైన చిలుక లాంటి అమ్మాయి.

2. అమ్మాయి మీద యాసిడ్ పోసిన వాడొక పశువు.

3. వాడిని ఎన్కౌంటర్ చేసిన పోలీసులు అంత కన్నా హీనం.

4. మరి దానికి పండుగ చేసుకున్న వాళ్లు? ఏమవుతారు?

మనం ఆలోచించొద్దు. బుర్ర అసలే ఉపయోగించొద్దు. ఉపయోగిస్తే ఇలాంటి నేరాలు జరగవు. అప్పుడు మనం మాట్లాడుకునేందుకు టాపిక్కులే ఉండవు. హాయ్. హాయ్.

నేను వ్రాసేటప్పుడు పాట వింటూ వ్రాశాను. (Otherwise I could not controll my anger, and emotions. I feel that's not right.) మీరూ వినండి. చూడండి. కానీ పరిష్కారం ఆలోచించే దిశ గా అడుగులు వేద్దాం. అంతే కానే ఆవేశాన్ని చూపించటం చేయొద్దు.


Wednesday, December 10, 2008

రామాయణం - వాల్మీకి మహర్షి

రామాయణ మహాకావ్యం తో విడదీయరాని అనుబంధం కలిగిన పేరు వాల్మీకి మహర్షిది. వల్మీకములనుండీ ఉద్భావించినవాడు కావటం చేతనే వాల్మీకి గా ప్రసిద్ధుడైనాడు. అంతియే కాదు. పుట్టాను ఛేదించుకుని తానూ వచ్చినట్లే ఆ రామ కథను మనకి అందించి తాను ధన్యుడై, మనలనూ ధన్యులను చేశాడు.

శ్రీమదఖిలాండ సచ్చితానంద పరమాత్ముని సృష్టిలో వివేకము కలిగిన మానవ జాతి ఒక్కటి మాత్రమే గొప్పది. ఇటువంటి మానవ జన్మను సార్ధకం చేసుకునేటందుకు ధర్మ, అర్ధ, కామ, మోక్షములనే చతుర్విధ పురుషార్ధములను ఆర్జించుకోవాలి. ధర్మాన్ని అవలంబించి మిగిలిన పురుషార్ధములను ఆర్జించుకోవాలన్న ఉద్దేశ్యమే ధర్మాన్ని ప్రధమంగా నిలపటానికి కారణం అవుతుంది. ఈ విషయాన్ని గురించేకాకుండా... ధర్మాన్ని గురించి, ధర్మాచరణ గురించి, సోదాహారం గా వాల్మీకి మహర్షి వ్రాసిన కావ్యమే రామాయణం.


ఇది నేను మొదటి సారి టైపు చేసిన పోస్ట్. అంతకుముందు మా అబ్బాయి టైపు చేశాడు. అందుకే నా ఓపికను బట్టీ ఇంతే వ్రాశాను. ఇక ముందు పూర్తిస్థాయిలో వ్రాయాలి. నాకూ ఉత్సాహం వచ్చింది. పిల్లలని చూసి.


Sunday, December 7, 2008

ప్రియా ప్రియా చంపోద్దే!

మూడు రోజుల క్రితం జరిగిన సంఘటన నా జీవితాన్నే మార్చేసేది. నేను కొంచం బలహీనుడిని ఐతే. నేను శారీరకంగా సన్నగా ఉన్నా, మానసికంగా ద్రుఢమ్ గానే ఉంటాను. అందువల్లే మళ్ళీ నా సహజ శైలిలోకి రాగలిగాను. (బ్లాగుల వ్రాతల విషైకంగా కాదు. మానసికంగా.

ఇంకా వాడి మాటలు నా మనసులో మారోమ్రోగుతూనే ఉన్నాయ్. "నువ్వే అంతా చేశావ్. సుఖంగా ఉన్న నా ప్రాణాన్ని కష్టాలలోకి నెట్టుకున్నాను. నువ్వింకోసారి నాకు కనపడకు."

వెల్. నేను కనపడను. దాంతో అంతా అయిపోతుందా? వాడి ప్రాణం సుఖ పడుతుందా?

సతీష్ నాకు నెల క్రితం కనిపించి, "ఏరా నాకో వెయ్యి ఇస్తావా?" అన్నాడు. నిజానికి వాడికి ఇవ్వటానికి వెయ్యి ఎక్కువేం కాదు. నాకు చాలా సార్లు వాడిచ్చాడు. నాకు సాధారణంగా ఇవ్వటానికి ఉంటే ఇక ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా ఇచ్చేస్తాను. (అందరికీ కాదు). ఆ రోజెందుకో అడిగాను. "ఎంట్రా విషయం?" అని.

"రేపు జ్యోతి బర్త్డే. తనకి ఏమన్నా గిఫ్ట్ ఇద్దామని."

"నీ దగ్గర లేవా ఏంటి? అయినా బర్త్డే గిఫ్ట్ కోసం వెయ్యి ఎందుకురా?" (మా ఏజ్ ని బట్టీ అంత అవసరం లేదని నా నమ్మకం. ఎందుకంటే మేము ఇప్పుడిప్పుడే సంపాదిస్తున్నాం. కొంతవరకూ అమ్మా, నాన్నల మీద ఆధార పడి బ్రతుకుతున్నాం.)

"శాలరీ ఇంకా రాలేదు. ఇంట్లో పాకెట్ మనీ ఇవ్వలేదు.నాన్నగారు ఊళ్ళో లేరు. అందుకని..."

"నువ్వు నా దగ్గర నసగక్కర్లేదు. తీసుకోరా," అంటూ ఇచ్చేశాను. అంతటితో ఆగి ఇంతే ఈరోజు ఈ టపా పుట్టుండేది కాదు. నాకు మాటలు తప్పేవి.

"రేయ్ సత్తీ! ఎప్పుడూ నువ్వే బిల్స్ పే చేస్తున్నావని విన్నాను. ఒక్కోసారి తననీ కట్టనీ. ఎందుకంటే నువ్వూ, తనూ ఇద్దరూ కూడా పేరెంట్స్ మీద పార్శియల్లీ డిపెండెంట్. చెరో సారీ పే చేస్తే బర్డెన్ ఉండదు ఎవరో ఒక్కళ్ళ మీద."

వాడికి నా సంగతి తెలుసు. సాధారణంగా నేను చెప్పినవి ఏవైనా కాదనడు. కొంచం రీజన్ మీద బేస్ అయి ఉంటానని వాడికి తెలుసు. ఒకసారి మా ఫ్రెండ్ ఒకమ్మాయిపుట్టిన రోజైతే అందరూ పార్టీ అడిగారు. సమయం వచ్చినప్పుడు నా జేబుకూ బొక్కడుతుందని నేనొక సలహా ఇచ్చాను.

"అందరం పేరెంట్స్ మీద ఆధార పడ్డవాళ్ళం. పుట్టిన రోజైతే ఇలా పార్టీలు అడిగిభాయ పెట్టేకన్నా పుట్టిన రోజు పార్టీకి మనమే తలా కొంచం స్పెండ్ చేసి తనకే పార్టీ ఇద్దాం. మనకీ అంత బర్డెన్ ఉండదు. తనూ హ్యాపీగా ఫీల్ అవుతుంది."

అప్పటి నుంచీ ఎవరిదన్నా పుట్టిన రోజోస్తే మిగతా వాళ్ళం అందరం తలా కొంచం స్పెండ్ చేసి ఇంకా బాగా ఎంజాయ్ చేసే వాళ్ళం. ఒక్కళ్ళే ఐతే అంత పెద్ద మొత్తం రాదు. కొంతమందికి ఆర్ధికంగా ఇబ్బంది కావొచ్చు. అదే ఇలా ఐతే చక్కగా ఎవరికీ అంత బర్డెన్ కాదు. ప్లస్, అసలు వ్యక్తికి తనకి మన వాళ్లు అందరూ నాకోసం స్పెండ్ చేస్తున్నారనే ఆనందం ఉంటుంది.

సరే! అసలు సంగతి. మా వాడు ఆసారికి ఏదో గిఫ్ట్ పెద్దదే ఇచ్చి గ్రాండ్ గా పార్టీ ఇచ్చుకున్నాడు తన లవర్ కి. వారం తరువాత ఏదో ప్రోగ్రాం పెట్టుకున్నారు. అప్పుడు బిల్ విషయం లో నేను చెప్పిన మాటలనే తను తన వాయిస్ గా చెప్పాడు. ఐతే ఆ అమ్మాయి వాడి మాటలని 'అర్ధం' చేసుకుని "ఇంత పిసినారి వాడిని ఎక్కడా చూడలేదు. ఇప్పిదే స్పెండ్ చేయని వాడివి రేపు పెళ్ళయిన తరువాతేమి స్పెండ్ చేస్తావ్?" అని విసుక్కుని వెళ్లి పోయింది. తరువాత మా వాడు చాలా సార్లు ఫోనులో మాట్లాడటానికి ట్రై చేసినా ఫోను లిఫ్ట్ చేయలేదా అమ్మాయి. నాల్రోజుల తరువాత ఆ పిల్ల కనబడితే వీడు విషయం అడిగాడు.

"నీలాంటి సోంబెరిగాదితో నాకు మాటలనవసరం. ఆడదాని సోమ్మునాసించే వెధవవి. ఇక నాకెప్పుడూ కనబడకు." అని వెళ్లి పోయింది. మావాడు ఆమాటలను సీరియస గా తీసుకున్నాడు. మర్నాడు మేము విన్నదేమిటంటే వాడు సూసైడ్ attempt చేశాడని.

నేనూ, ఇంకో ఫ్రెండూ వెళ్లి అడిగాము. అప్పటికి వాడు హాస్పిటల్ లోనే ఉన్నాడు. ఏదో ముభావంగా మాట్లాడి నన్ను పంపేశాడు. వీక్ గా ఉన్నాడు కదా అని నేను వచ్చేశాను. మర్నాడు నాకు ఫోనులో క్లాస్. చివరికి వాడి ప్రేమని నాశనం చేసిన పాపం నాదే అనీ, నా egotistic నేచర్ వల్లే వాడికి అలాంటి పాడు సలహా ఇచ్చానని. నాకు వాడి మీద ఉన్న అసూయ వల్లే ఆ పని చేశాననీ.

ఇదంతా విన్న ఇమ్రాన్ అమ్మాయిలంతా అంతే ననీ, డబ్బు పెట్టినంతకాలం మనతో ఉంటారనీ, ఆ తర్వాత వదిలేస్తాడనీ నాకు ఉపదేశామృతం చేశాడు కొత్త థియరీ. మామూలు మూడ్ లో నా ముందు ఇలాంటి మాటలు ఎవరూ అనలేరు.

నాకు అప్పుడు ఆ మూడ్ లో వాడు చెప్పేది నిజమేమో అన్పించింది.

దాంతో నేను రెండు రోజుల పాటూ మా వాల్లనేవరినీ కలవలేదు. కనీసం ఫోను కూడా లిఫ్ట్ చేయలేదు. దాంతో మొన్న చైతి నెట్ సెంటర్లో కనపడి. ఫోనుకూడా ఎత్తటం లేదేంటి అని అడిగింది. నేను ముభావం గా ఏమీలేదని తప్పించుకోజూశాను.

తను వదలకుండా నా వెంటే వస్తూ జూస్ త్రాగుదాం రమ్మంది. నేను మాట్లాడకుండా వెళ్ళ బోయాను. తను నా ప్రక్కనే నడుస్తూ ఇమ్రాన్ కి ఫోను చేసి విషయం కనుక్కుంది. "వాడేదో ఫ్రస్ట్రేషన్ లో ఏదో కూస్తే నువ్వెందుకు మమ్మల్ని ఎవాయిడ్ చేయాలి? వాడి బుర్ర లో గుజ్జే లేదు అనుకున్నా, ఈ మధ్య వాడు చేసే పనులని చూసి. ఇప్పుడు మట్టి కూడా లేదు. అంతా వాక్యూమ్ ఉందని అర్ధం అయింది. అయినా అట్లాంటి అమ్మాయినా వాడు ప్రేమించేది. ఆ మాత్రం అండర్ స్టాండింగ్ లేని పిల్లనే వాడు ప్రేమించాదంటేనే అర్ధం కావటం లేదూ వాడు మెదడు పాడిందని." అంటూ నన్ను ఒదారుస్తున్నదనుకుని కష్టపడి పోతున్నది.

నేనూ సీరియస్ గా మొహం పెట్టి అన్నా"సరే! పద వెళ్దాం. నేనోదిలేశాను వాడి సంగతి."

నాకు అర్ధం కానివి రెండు ఉన్నాయి. ప్రేమించిన వాడి జేబుకి బొక్కేయదమేనా అమ్మాయిల పని? (అందరూ కాదు. నాకు ఆ విషయం తెలుసు. నాకలాంటి అమ్మాయిలూ ఎదురవలేదు కూడా. అర్ధం చేసుకునే వాళ్ళనే ఎక్కువ చూశాను. లేదా మీక్ పర్సన్స్ ని చూశాను.)

ఒకమ్మాయో, లేదా ఒకబ్బాయో ఏదో చేస్తే అందరినీ అదే గాటన కట్టటం సమంజసమేనా? ఈ జనరలైజేషన్లు నాకు నచ్చవు. ఇమ్రాన్ గాడికి ఓ సారి నేను 'ఉపదేశామ్రుతాన్ని' బోధించాలి. ఈ మధ్య నేను ఎక్కువ వింటున్నాను. తక్కువ చెపుతున్నాను.

గమనిక: ఇదంతా నిజంగానే ఈ మధ్యే జరిగింది. పేర్లు మార్చాను. (అబ్బాయిలవీ, మొదతమ్మాయిది). ఎవరినీ నొప్పించేందుకు కాదు వ్రాసింది. ఇలా కూడా జరుగుతున్నాయేమితా అనీ, నేనేమన్నా తప్పుచేశానా అనీ... (రాస్తే అర్ధం అవుతుందని).


Whatz the deal?

I gets the wrong idea only when it suits me - Man with NoName

సత్యమేవ జయతే!

సత్యమేవ జయతే నానృతం
సత్యేన పాన్థా వితతో దేవయానః
యేన క్రమాన్త్యా ఋషయోహ్యాప్త కామః
యాతాః తత్ సత్యస్య పరమం నిధానం

సత్యమే జయిస్తుంది. అసత్యం కాదు. సత్యం ద్వారానే దైవ మార్గం ఏదో మనకు తెలుస్తుంది. ఆ దారినే నడిచి ఋషులు తమ అభీష్టాలని నెరవేర్చుకున్నారు. చివరకి ముక్తిని పొందగలిగారు.

  © Blogger templates ProBlogger Template by 2008

Back to TOP