Saturday, September 24, 2011

కొరియానం: Oldboy and New Cinema


If unnecessary smilies appear in this post, they are due to the fact that this article was written in MS Word, and copied in to this blog. Error regretted. Also request friends how to avoid that problem. Thanks in advance


ప్రోలోగ్
ఆదామూ, అవ్వా, లేదా మనువూ, అతని భార్య, లేదా ఇంకెవరైనా తొట్టతొలి మానవులు, ఎవరైనా సరే! మళ్ళా మనువూ, గినువూ అంటే నువ్వూ నీ మతతత్వ పోకడలూ అంటారు కనుక సిమ్పులుగా ఆది మానవుడూ, ఆది మానవీ ఉన్నారనుకుందాము. వాళ్ళ పేర్లు కాసేపు ఆదామూ, అవ్వా అనుకుందాము. పామొచ్చి అవ్వ చేత ఆ౨పిలు పండు తినిపించింది. బాగనే ఉంది. ఆదాము ఆచ్చి నుంచీ రాగానే విషయం చెప్పి, “డాళింగూ లిటుకూ లేకుండా ఈ ఆ౨పిల్ తినేసెయ్! సూపర్ టేస్టుంది,” అంది. “దేవుడు వద్దన్నాడు కదా బ్యూటీ!” “పర్లేదు డాళింగ్! తినేసెయ్. టేస్టు చూస్తే నీకే అర్థమవుతుంది.” “అస్సరే కానీ బ్యూటీ, నీకు ఇది తినమని ఎవరు చెప్పారు?” “ఒక పాము డాళింగ్.”
“ఎవరా పాము? ఏమా కథ?”
“అగో, నువ్వు ఆచ్చెళ్ళినప్పుడు ఒక పామొచ్చింది డియర్! అది దీన్ని చూపించి కోసి ఇవ్వమంది డియర్. నా దగ్గర చాకు లేదు కదా! అన్నాను డియర్. అప్పుడది నీ పేరు గీతాచార్యనా అంది డియర్. అదేంటి అట్లా అన్నావ్! ఇంతకీ ఆడెవడు? అన్నాను డియర్. ఆడా? రైట్రు. ఇప్పుడిదంతా రాస్తోంది ఆడే. కాస్త తింగరోడు. అని జనం అనుకుంటారు అని ఆడనుకుంటాడు. నేను కోసివ్వ మంది చెట్టు నుంచీ కాయని. చాకుతో పండుని కోసివ్వ మని కాదు. ఆడిట్లా అంటుంటాడు ఎప్పుడూ. అందుకే అలా అడిగాను. అన్నది డియర్. అప్పుడు సరే! అని నేను చెట్టుకి ఉన్న కాయ కోసిచ్చాను డియర్! అప్పుడది ఆ కాయని తిని సూపర్ టేస్ట్! అంది డియర్. పామూ, పామూ సూపర్ టేస్ట్ అంటే ఏంటిరా? అన్నాను డియర్. అప్పుడది ఇంకో పండు కొయ్ అంది డియర్. అప్పుడు నేను కోశాక కొరికి చూడు అంది డియర్. ఒక్కసారి కొరికానో లేదో, సూపర్ టేస్ట్! అన్నాను డియర్. ఇప్పుడర్థమైందా? సూపర్ టేస్ట్ అంటే అంది డియర్. అవును అని తలూపాను డియర్. అప్పుడది, ఇదిగో చూడు పిల్లా! అంది డియర్. నేను పిల్లను కాదు. నా పేరు అవ్వ అన్నాను డియర్! అప్పుడది ఛప్! ఇదే గీతాచార్య గోలంటే. చెప్పేది వినడు. ఉన్నట్టుండి డిస్టార్షన్ ఇస్తాడు. అంది డియర్! సరే చెప్పరా అన్నాను డియర్. ఇంకా లోహ యుగం రాలేదు. కనుక చాకులూ గట్రా అనకు. దాన్ని స్టీల్ లేదా ఐరన్ తో చేస్తారు. అవింకా కనిపెట్టబడలేదు. కథలో ఇంటిగ్రిటీ దెబ్బతింటుంది. కనుక ఇప్పటి వాతావరణానికి తగ్గట్టు మాట్లాడు. ఇక నుంచీ రోజుకొక ఆ౨పిల్ నైనా తిను. ఆ౨న్ ఆ౨పిల్ ఏ డే కీప్స్ ద డాక్టర్ ఎవే. నా మాట విను. అంది డియర్. పాము చెప్పింది అర్థం కాకపోయినా తలూపాను డియర్. అది డాళింగ్ జరిగింది.” అంటూ అవ్వ ముగించింది.
“అంతా బాగానే ఉంది కానీ, ఆ గీతాచార్య రాస్తోంది ఏవిటట?” ఆదాము అన్నాడు.
Chapter 1                          పూర్వ కథ
ఇంతలో దేవుడు రావటం, రెస్ట్ ఈజ్ హిస్టరీ. అంటే విశ్రాంతి తీసుకోవటం చరిత్ర అని కాదు. ఇక మిగిలింది అందరికీ తెలిసిందే అని కహృ.
పైన అవ్వ ఆదాముకు ఉన్నది ఉన్నట్టుగానో, లేనిది ఉన్నట్టుగానో, లేదా ఉండీ లేనట్టు ఉన్న దాన్ని అలాగేనో చెప్పింది కదా! దాన్నే narration అంటారు. అలా జరిగిన దాన్నో, లేదా జరుగని దాన్నో, ఒకరు ఇంకొకరికి చెప్పటం అన్నది ఎప్పుడు మొదలయిందో, అప్పుడే కథ, కథనాలన్నవి పుట్టాయని విలియమ్ బాయ్డ్ మహాశయుడు చెప్పారు. అలా పుట్టిన కథ ఎన్ని మలుపులనో చవి చూసి, ప్రస్తుతం నవలలూ, సినిమాల రూపంలో అలరిస్తున్నది. షార్ట్ స్టోరీస్, లేదా షార్టీస్ అన్నది మరొక పేరొంది, జనాదరణలో ఉన్న రూపం. ఈ షార్టీస్ లేదా మామూలుగా మనం పిలుచుకునే కథ అన్నవి లేని, రాని పత్రికలంటూ ఉండవంటే అతిశయోక్తే! ఎందుకంటే సైన్సు, బిజినెస్, ఇలాంటి వాటిలో ఎక్కడో ఉదాహరణ కోసం తప్ప రావు కదా! :D చెప్పింది కదా అవ్వ తమ ట్రూలీ ఎలాంటి వాడో అని.
ప్రస్తుతం ఇక్కడ నేను చర్చిస్తున్నది సినిమాల గురించి కనుక ఆ విషయానికొద్దాము, ఏన్షియంట్ హిస్టరీనొదలి.
సినిమా అన్నది ఒక విజువల్ మీడియమ్. ఈ విజువల్ మీడియమ్ అన్నది చూట్టానికి ఆపరెంట్ గా ఈ మధ్య కాలంలోనే వచ్చినట్టు అనిపించినా, అని మనము అనుకున్నా, విజువలైజేషన్ అన్న ప్రక్రియ కథ అన్నది పుట్టినప్పుడే ఉంది. అంటే చెప్పే వారు వారి మనో ఫలకం మీద ఒక ఊహాత్మకమైన కా౨న్వాస్ ను నిర్మించుకుని అక్కడ తాము చెప్పే దాన్ని విజువలైజ్ చేసుకుంటారు. అన్ని కేస్ లలో నా అంటే చెప్పలేము. But ninety per cent of narrators easily visualize what they are narrating. అలాగే, వినే వాళ్ళు కూడా విజువలైజ్ చేసుకోక మానరు. ఈ విజువల్ స్టోరీ టెల్లింగ్ అని పేరొందిన సినిమా ప్రధానంగా ఆధార పడేదీ, పడాల్సిందీ కథ అన్న దాని మీదే. ఆ కథ అన్నది లేకపోవటం వల్ల సినిమాలెంత దెబ్బతింటాయో మనకు తెలిసిందే. మా సినిమాలో కథే హీరో అన్న పడికట్టు పదమూ మనం వింటూనే ఉంటాము.
అలాంటి కథను సినిమాకు తగ్గట్టుగా, అంటే విజువలైజ్ చేసి, జనానికి చేర్చే బాధ్యత దర్శకునిది. ఒక కథకుడు కథను వ్రాస్తాడు. ఆ వ్రాసిన కథను, విస్తరించి, సినిమాకు తగ్గట్తుగా స్క్రీన్‍ప్లే వ్రాస్తాడు స్క్రీన్‍ప్లే రచయిత, లేదా చిత్రానువాదకుడు. దాన్ని దృశ్యాత్మకంగా ఊహించుకుని, తెరకెక్కించే వాడు దర్శకుడు. అంటే ఎవరో వ్రాసిన కథనూ, ఇంకెవరో వ్రాసిన స్క్రీన్‍ప్లేనూ ఆధారంగా చేసుకుని తన చేత ఉన్న కథను దృశ్య రూపంలో ప్రేక్షకులకు చేర్చే వాడు దర్శకుడు. ఇక్కడో చిత్రం చూడండి. కథ ఒకరిది. స్క్రీన్‍ప్లే మరొకరిది. తీరా చూస్తే, దాన్ని విజువలైజ్ చేసి జనాన్ని మెప్పించాల్సిన బాధ్యత మటుకూ దర్శకునిది. అంటే ఎక్కువ మంది చేసుకునే దానికన్నా లేదా వారి ఊహలకు తగ్గట్టో లేదా ఊహించినదానికన్నా మిన్నగానో తయారు చేసి జనానికి చేర్చాల్సింది దర్శకుడే. ఒక్కోసారి కథకుడే దర్శకుడవుతాడు. అతనే స్క్రీన్‍ప్లే కూడా వ్రాసుకోగలుగుతాడు. అంటే కథా, కథన సంవిధానాలు కూడా అతని ఊహలకు తగ్గట్టు గానే ఉంటాయి. అంటే తాను ఊహించుకుంటూ వ్రాసిన దాన్ని అలాగే తెరకెక్కించి జనాలకు అందిస్తాడు దర్శకుడు. అతని విజువలైజేషన్నే చూసి, నచ్చితే ఆనందించి, ఆదరిస్తారు ప్రేక్షకులు. అలాంటి దర్శకులలో ఒక్కొక్కరిదీ ఒక్కో పంథా.
ఏదీ ఏమైనా ఒక సినిమా తీయాలంటే (ఇదేమన్నా తలుపనుకున్నావా తీయటానికి అంటే, బాబులూ, పాపలూ, వారి బిడ్డలూ తీయటం అంటే… making a film అని) ముఖ్యంగా కావాల్సింది కథ. ఎక్కడో ఎప్పుడో ఒక ఆలోచనో, ఐడియానో తళుక్కున మెరుస్తుంది. దానికి మరికొన్ని చేర్పులు చేర్చి, అంటే ఒక మాదిరిగా చెప్పాలంటే ఇలా… ఎవరి గురించి? దేని గురించి? ఎందుకుకు ఇలానే? అన్న ప్రశ్నలను ఆధారంగా చేసుకుని కథలల్లుతారు. అలాంటి ఒక కథే, ఓల్డ్‍బాయ్ అనే మాంగా. మాంగా అంటే జపనీస్ కార్టూన్ లేదా కామిక్స్. పిల్లల కన్నా సాధారణంగా పెద్దలను టార్గెట్ గా పెట్టుకుని వస్తాయవి. ఆ ఓల్డ్‍బాయ్ అనే మాంగాను ఆధారం చేసుకుని కొరియెన్ డైరక్టర్ పార్క్ చాన్-వుక్ అదే పేరుతో తీసిన సినిమా మన ప్రస్తుత వ్యాస వస్తువు.

Chapter 2                    దర్శకుని కథ

జాయింట్ సెక్యూరిటీ ఏరియా  అనే సూపర్ హిట్ సినిమాతో జనాన్నీ, నిర్మాణ సంస్థలనూ ఏకకాలంలో తన వైపు తిప్పుకున్న కొరియెన్ డైరక్టర్ పార్క్ చాన్-వుక్. అంతకు మునుపు వేరే సినిమాలను తీసినా, ఈ సినిమాతో అతనికి వచ్చిన పేరు, పరపతి అంతా ఇంతా కాదు. ఒక రకంగా బ్లాం౨క్ చెక్ ను అతనికిచ్చేశాయి నిర్మాణ సంస్థలు. ఆ క్రితం సంవత్సరమే వచ్చిన షిరి  అన్న సూపర్ హిట్ (అప్పట్లో అది కొరియాలో అత్యంత సంచలనం సృష్టించి, టైటానిక్ రికార్డులను ఆ దేశంలో తిరగ రాసింది. అది నార్త్ కొరియా, సౌత్ కొరియాల మధ్య ఉన్న సంబంధాలను తడిమి చూసింది. హాలీవుడ్ బిగ్ బజెట్ సినిమాల స్థాయిలో ఉందనే పేరు పొంది ఒక లాం౨డ్ మార్క్ సినిమాగా నిలిచిపోయింది. వెంటనే ఒక సంవత్సరం లోపే అదే థీమ్ ను బేస్ చేసుకుని ఉన్న సినిమాను, ముందు సినిమా ఛాయలేమాత్రం కనిపించకుండా అంతకు మించిన కథన నైపుణ్యంతో నడిపించటం, మెగా హిట్ చెయ్యటం సామాన్యమైన విషయం కాదు. అలాంటి ఘనతను సాధించిన పార్క్ తరువాత ఎలాంటి సినిమాను తీస్తాడో అని జనం ఎదురుజూస్తున్నారపుడు.
పార్క్ ఆలోచనలు సుమారుగా పుష్కర క్రితం తనకొచ్చిన ఒక ఆలోచన వైపుమళ్ళాయి. ఇప్పుడు దాన్ని తెరకెక్కిస్తే ఎలా ఉంటుందనుకున్నాడు. ఒక చిన్న పిల్లను కిడ్నాప్ చెయ్యటం, ఆ పిల్ల తండ్రి ఆ కిడ్నాపర్ల మీద ప్రతీకారం తీర్చుకుంటం అన్నదా కథాంశం. 1995 నాటికి ఆ కథకు ఒక రూపం తెచ్చిన పార్క్ కు అప్పటి పరిస్థితులలో నిర్మాతలు దొరకటమే గగనం. అలాంటిది తను వ్రాసుకున్న అత్యంత భయంకరమైన (విపరీతమైన వయలెన్స్) సినా౨రియోను సినిమాగా తీయటమంటే కలలో కూడా సాధ్యం కాని పని. కానీ జేఎస్‍ఏ తెచ్చిన క్రేజ్ వల్ల తనకు లభించిన క్రియేటివ్ ఫ్రీడమ్ ను ఉపయోగించుకుని అదే కథను సినిమాగా తీస్తే ఎలా ఉంటుందన్న ఆలోచన మొదలయి, చివరకు One of the most violent and pessimistic tales of revenge ever seen on screen గా బయటకొచ్చింది. దానిఫలితం…
Viewers who may have expected a Joint Security Area 2 largely stayed away from the movie. Also there was some pessimistic nature in his previous film, but in this it exceeded the levels of bearability for many. Actually at one time yours truly vomited twice, and stayed away from it for more than 6 months. JSA had some light hearted episodes of humor, and warmth, which this movie Sympathy for Mr. Vengeance lacking. అయితే అనుకున్న దానిని అనుకున్నట్టు తీశాడు పార్క్. అలా పడ్డది వెన్జెన్స్ ట్రైలాజీకి పునాది. అందులోని రెండవ భాగమే మనం చెప్పుకుంటున్న ఓల్డ్‍బాయ్! బాక్సాఫీసు దగ్గర మిస్టర్ వెన్జెన్స్ బొక్కబోర్లా పడటమే కాకుండా క్రిటికల్ గా కూడా హింసాత్మక దృశ్యాల గురించి కూడా బాగా విమర్శలెదుర్కున్న పార్క్ ఈ సారి కాస్త సేఫ్ గేమ్ ఆడాడు. కానీ, ఎంతైనా క్రియేటివిట్టీ ;-) ఉన్న మనిషాయే.
సరి అయిన కథ కోసం చూశాడు. స్టార్లను రంగంలోకి దింపాడు. వాళ్ళంతా మన వాళ్ళలా పుట్టుకతో స్టార్లు కాదు. చాలా వరకూ స్వయం కృషితో ఎదిగున వాళ్ళు. నటనలో తల పండిన వాళ్ళు. కోతికి కొబ్బరి కాయ దొరికినట్లు, వీవీఎస్ లక్ష్మణ్ కు ఆస్ట్రేలియా దొరికినట్లు, మహేంద్ర ధోనీకి గంగూలీ తయారు చేసి, పటిష్ట పరచిన టీమ్ దొరికినట్లు, జపనీస్ మాంగా అయిన ఓల్డ్‍బాయ్ దొరికింది. ఉన్న దాన్ని ఉన్నట్లు తీస్తే ఇక్కడ మనం మాట్లాడుకునేందుకు ఏమీ లేదు. మరి పార్క్ ఏమి చేశాడు?
వెయిట్ అండ్ సీ! :)

Read more...

Friday, September 23, 2011

కొరియానం: A Journey Thru Korean Cinema


/hihihi                                 

రెండున్నరేళ్ళ క్రితం లీ చాంగ్-డాంగ్ తీసిన బఖా సటాంగ్ లేదా పిపెర్మిన్ట్ కాం౨డీ అన్న సినిమాని మా ఫ్రెండ్ బలవంతం మీద చూశాను. పేరు తమాషాగా ఉంది. నాకసలే రొమాన్సెస్, రొమాన్టిక్ కామెడీలంటే ఇష్టం. అఫ్కోర్స్! ఒక జాన్ర కి చెందిన త్రిల్లర్స్ అన్నా కూడా ఇష్టమే. కాకపోతే అవి పాప్కార్న్ తింటూ ఎన్జాయ్ చేసే తరహావి :). ఇది కూడా అలాంటిదేనేమో అని చూసే ప్రయత్నం చేస్తే, ప్రారంభమే అదో రకంగా అనిపించింది.  ఎక్కడో తేడా కొట్టి కాస్త ఎన్క్వైరీ చేస్తే ఇది నేననుకున్న రొమాన్టిక్ కామెడీనో, పేరులాగా పాప్కార్న్ ఎన్టర్టైన్మెంట్ తరహానో కాదు. చూడాలన్నా కాస్త స్టఫ్ ఉండాలి అని అర్థమయింది. సరే అని మళ్ళా చూశాను.
Narration లో ఒక రకమైన రిథమ్ ఉంది. గుండెనెక్కడో తట్టి పలకరించే తది ఉంది. ఏడు భాగాలుగా (narration packets అనుకోవచ్చు. అంటే ఏడు ఎపిసోడ్లలో సినిమా కథ నడుస్తుంది)) ఉన్న సినిమాలో మొదటి భాగం చివర ప్రోటగనిస్ట్ (హీరో అనుకోవటం తప్పు) “I’m going back,” అంటూ మనని వెనక్కి తీసుకుని వెళతాడు. అంత వరకూ ముగిసే సరికి కథలో లీనమయ్యాను. Then rest is history! :D  
ఈ సినిమాని గురించి వివిధ రకాలుగా నేను చాలా చోట్ల వ్రాశాను. నవతరంగంలోనే మొదటగా తెలుగులో వ్రాసినా, తరువాత వ్రాసినది మాత్రం ఆంగ్లంలోనే. అలా ఆంగ్లంలో మొదటగా వ్రాసినది… Passion for Cinema లో. అక్కడ వచ్చిన వ్యాఖ్యలలో ఒకటి ఓల్డ్‍బాయ్ గురించి పరిచయం చేసింది. చేస్తూ, సినిమా ఎంత బాగుంటుందో, వయలెన్స్ అంత భీకరంగా (Shall we say gruesome?) ఒక కాషన్ కూడా అందింది. కాస్త ప్రయత్నాలు చేసి, దొరక్క అక్కడే వ్యాఖ్యలో ఇదే విషయాన్ని మెన్షన్ చేస్తే, మరికొన్ని వివరాలు తెలిశాయి. యూట్యూబ్ లో చూస్తుంటే 25:1 Best fight scene in movie history అన్న పేరుతో ఓల్డ్‍బాయ్ లో దాదాపూ నలభై నిమిషాల దగ్గర వచ్చే ఒక ఐకానిక్ సన్నివేశం దొరికింది. నాలుగైదు సార్లు చూస్తే బాగా నచ్చింది. అక్కడే దొరికిన మిగతా వీడియోలను చూశాను. రకరకాల సినిమాలు. ఎక్కువ భాగం స్టంట్ సన్నివేశాలే. అన్నింటి గురించీ ఎన్క్వైరీ చేశాను. ఆ ప్రయత్నంలో నాకు మొదటగా దొరికింది సిమ్పతీ ఫర్ మిస్టర్ వెన్జెన్స్. అప్పుడే తెలిసింది ఓల్డ్‍బాయ్ ఇదే డైరక్టర్ తీసిన వెన్జెన్స్ ట్రైలాజీ లో రెండవ భాగమని. మొదట మిస్టర్ వెన్జెన్స్ చూస్తే ఒక పనైపోతుందని వెతికితే, అసలలాంటివి మా ఊళ్ళో దొర్కనే దొరకవని తేలింది. పైగా కొంత మంది వింతగా చూడటం కూడా తటస్థించింది. లాభం లేదని ఆశలు వదిలేసుకుంటున్న తరుణంలో ఆల్రెడీ కొరియానంలో మునిగి తేలుతున్న వ్యక్తి పరిచయమయ్యాడు. కొన్ని హలోలూ, మరికొన్ని హలోలూ తరువాత, ఇనీవిటబుల్ గా, “నువ్వేమి చేస్తుంటావబ్బాయీ?” అన్న ప్రశ్న వచ్చింది. ఫలానా, ఫలానా అన్న వివరాలు ఇచ్చాను. మాటల్లో బఖా సటాంగ్ గురించి రావటంతో, ఆ మిత్రుడితో నేను వ్రాసిన ఆర్టికిల్స్ గురించి చెప్పాను (సెల్ఫ్ డబ్బా, స్వోత్కర్షా, స్టెఫీ గ్రాఫ్, అనిల్ కుంబ్లే ఎట్సెటరా ఎట్సెటరా). పంపించరా పిల్లకాయ్ అంటే పంపించాను. బ్రహ్మాండంగా వ్రాశావురా బాలకా (SSSA ;- ) అని అయితే కొరియన్ సినిమా మీద ఇంటరెస్టుందా? అన్న వేశారు. రవి తేజ ఇష్టైల్లో, “ఫఢి ఛచ్చిఫోథానన్హుఖోంఢీ”. అన్నా. “అయితే నీకు కిమ్ రే-వన్ తెలుసా?” అన్నారు. “వాడా? మా ఇంటి ప్రక్కనే,” అన్న లెవిల్లో… “సూపరు, ఫాస్పేటు, లైము,” అదీ ఇదీ అంటూ బిల్డప్ ఇచ్చాను. ఎందుకంటే ఆ సదరు మా సూపరు, ఫాస్పేటు, లైము నటించిన “…ఇంగ్” అన్న సినిమాని చూసి ఉన్నాను. “అయితే సోక్రటేస్ చూశావా?” అన్నారు. “సోక్రటీస్ తెలుసు కానీ, మీరు చెప్పిన సినిమా తెలియదు. సోక్రటీస్ జీవిత చరిత్రా? అది సెవెన్త్ లోనో, ఎయ్త్ లోనో ఇంగ్లీషు రీడర్లో ఉండేది,” అన్నా. “ఇలా అయితే నీకు ఘాట్ఠిగా తెలిసిన నాలుగు వరల్డ్ సినిమా చెప్పు బాబూ,” అన్నారు. “మైకెలా౨న్జెలో ఆం౨టానియానీ (అప్పట్లో కాస్త ప్రెస్టీజియస్ ఆ పేరు ;-) ), మార్టీన్ స్కోర్సెసే, పీటర్ జాక్సన్… అలా నాలుగైదున్నరారు పేర్లు వదిలి చివరగా అస్మత్ (సినిమా) గురుభ్యోన్నమః, “ అన్నాను. “ఆయనెవరు?” అన్న ప్రశ్న వస్తే, “ఆయనెవరో తెలియదా? ఆగస్టు పాదారున పుట్టిన వీరుడూ, కెనడియన్ యోధుడూ…,” అన్న లెవిల్లో బిల్డప్పిచ్చాను.
రెండు నెల్ల పాటూ అటు వైపు నుంచీ సమాధానం లేదు. నేనూ నా గొడవల్లో పడి మర్చిపోయాను. కానీ ఓల్డ్‍బాయ్ వదల్లా నన్ను. దాంతో అసలు ఏమి జరిగిందబ్బా అని కాస్తంత ఎన్క్వైరీ చేస్తే తెలిసిన విషయం… మా కొరియాన మిత్రుడికి ఒక మెసేజ్ వెళ్ళిందట! ఏమనంటే… “ఒక్కొక్కటీ కాదు షేర్ ఖాన్! వంద సినిమాల్ని పంపు. లేక పోతే వీణ్ణి భరించటం కష్టం,” అని. గట్టిగా ఆన్లైన్ పరిచయమే తప్ప ముఖం కూడా చూసి ఎరుగను. వీడికి అన్ని సినిమాలా?” అనుకుని, వాడు అడిగినప్పుడే చూద్దామని ఊరుకున్నారట. నేనూరుకోనుగా, మెయిల్స్ పెట్టి, నా వ్రాత కోతలు పంపీ, అలా ఇలా విసిగిస్తే, చివరాఖరికి “నీ రాతల్లో ఒక స్పార్కుమ్దబ్బాయీ,” అన్నారు. “అయ్యా! స్పార్కుంది హైదరాబాదు విద్యానగర్ లో కదా! (స్పార్క్ ఒక గేట్/పీజీ ఎన్ట్రన్స్ కోచింగ్ సెన్టర్)” అన్నాను as usual గా నా స్టైల్లో. “ఇదే నీతో సమస్య. కుళ్ళు జోకులేస్తావు. నువ్వు వ్రాసిన స్టైల్లో ఒక స్పార్క్ ఉంది. స్ట్రీమాఫ్ కాన్షస్నెస్ లా ఉన్నా, మల్టిపుల్ రీడింగ్స్ కి ఆస్కారమిచ్చే గుణముంది. కీపిటప్! అని కహృ,” అన్నారు. (SSSA ;-) ). “ధన్యః, ఆ విషయం నాకునూ తెలుసును,” అని పళ్ళికిలించా ఇలా :D “నీకు సరిగ్గా సినిమాలు చూట్టం రాదు. ముందు అది నేర్చులో. ఇప్పటికి వెన్జెన్స్ ట్రైలాజీ పంపుతున్నాను. సినిమాల మీద మామూలు ఇంట్రస్టు కాకుండా కాస్త అపేక్ష ఉంటే కనుక వీటిని చూడు. నువ్వు విన్నట్టే వయలెన్స్ ఎక్కువ వీటిలో. కానీ, ఎలాగోలా చూడు. ఏమన్నా సాయం కావాలంటే నన్ను అడుగు. అంటే వన్ ఫీట్ కాదు. ఆస్క్ మీ అని కహృ. ఆ పెసిమిజ్మ్ నీకు నచ్చదు. డార్కర్ టోన్ నీకు సహించదు as of what I gathered in our conversations. కానీ సినిమాల మీద మామూలు ఇష్టం కన్నా ఎక్కువ ఇష్టం ఉంటె మట్టుకూ చూడు. అలా అయితే చెప్పు. బాక్స్ సెట్ పంపుతాను,” అన్నారు.
“తప్పకుండా! ధన్యోస్మి సోదరా!” అన్నాను. “నాకు తెలుగు రాదు కనుక ఇంగ్లీషులో చెప్పు,” అన్నారు. “Thanks a lot అని కహృ,” అని సెలవిచ్చాను. పదిహేను రోజుల తరువాత బాక్స్ సెట్ అందింది. అలా ఆ మిత్రుని సహాయమ్తో, కొరియానం మొదలెట్టాను. క్రమంగా ఆయన చెప్పిన ‘నాకు సినిమాలు చూట్టమ్ రాదు’ అన్న మాటకర్థం తెలిసింది. విషయం తెలిసింది కనుక ఎలా చూడాలో (ఒక ఫిల్మ్‍మేకర్) అలా చూట్టమ్ నేర్చుకున్నాను. క్రమంగా కొరియన్ సినిమాతో ప్రేమలో పడి, దాన్నే మాతృ భాష గా అంగీకరించి, దాదాపూ 250 సినిమాలు చూశాను. బఖా సటాంగ్ తో మొదలయి, ఓల్డ్‍బాయ్ సెర్చింగ్ లో లోపలకు వెళ్ళి, వెన్జెన్స్ ట్రైలాజీ బాక్స్ సెట్ తో వేగ పుంజుకున్న నా కొరియానం ఎంతో అద్భుతంగా సాగిమ్ది. సాగుతూనే ఉంది. అదే మిత్రుని సహాయంతో వరల్డ్ సినిమా సాగరాన్ని కూడా ఈదగలుగుతున్నాను. ఆ ఎడ్వెన్చరస్ జర్నీలోని కొన్ని ఘట్టాలే ఈ కొరియానం – A Journey Thru (Korean) Cinema.
ఇంతకీ కొరియానం అంటే కొరియన్ సినిమా ప్రయాణమనే కాదు. కొరియన్ సినిమా అనే పడవనెక్కి చేసిన వరల్డ్ సినిమా ప్రయాణమన్నమాట. ఈ కొరి Kori కాదు. Query. ప్రశ్న, బదులు రూపంలో సినిమాను గురించి నేను నేర్చుకుంటూ చేసిన ప్రయాణం. అలా ఓల్డ్‍బాయ్ అన్నది నా సినీ ప్రస్థానంలో ఒక మైలు రాయిలా నిల్చిపోయింది. టెర్మినేటర్ 2: జజ్‍మెంట్ డే తరహాలో.
/bye

Read more...

Tuesday, September 20, 2011

Happy Birthday, dear uncle ;-)

ఆచార్యా! మీకు జన్మదిన శుభాకాంక్షలు. పదకొండు రోజులాలస్యమైంది. గుర్తుంచుకుని మరీ చెప్పేందుకు కూతురినో, కొడుకునో కాదాయే! ;)

చాలా రోజులైంది కలిసి. దేవుడు మీకు మేలు చేయు గాక. 

Read more...

Thursday, September 8, 2011

పిల్లల చేత "క" పలికించటం ఎలా?


పొద్దున్నే ఫోన్ మా ఫ్రెండ్ దగ్గర నుంచీ (నిన్న) మా పిల్ల గాడి బర్త్ డే. కాస్త వచ్చి పోదువూ అని అని ఫోన్ వచ్చింది :-o . చూద్దాం లేరా! అన్నాను. వచ్చితీరాల్సిందే అన్నాడు. సరే! నన్ను కూడా పిలిచేంత ధైర్యముంటే :p ఎందుక్కాదనాలి? ముచ్చట పడి ;) (దెబ్బలేం తగల్లేదులే :D ) వెళ్ళాను. అక్కడ మా వాడు వాపోయాడు /omg . మీకో విషయం తెలుసా? :o వాడు చాలా మహాత్ముడు. అంటే కొంచం మహాత్ములు కూడా ఉంటారా? అనొద్దు. అది నాకే తెలియదు :( . నాకు తెలియంది జనాలకేమి చెప్తాను? ఇంతకీ మా వాడు మహాత్ముడెందుకంటే వాపోయాడు కనుక B-) . మేధావులంతా వాపోతుంటారని విన్నాను. అలాంటి వాళ్ళకే గౌరవం దక్కుతుందనీ విన్నాను :p . సర్లే! వాపోవటం గురించి నా బాధలూ, ఆపై పరిశోధనలూ ఎప్పుడైనా చెప్తాను బ్రతికుంటే... ;) అసలు విషయానికొద్దాము. 

వాళ్ళ పిల్లగాడికి "క" పలకదట. ఆ మధ్య ఎవరో బంధువుల ఇంటికి వెళితే వాడి చేత "కన్ను" అనిపించి వాడలా అనలేక "తన్ను" అంటుంటే... ఇహదన్నమాట సంగతి. 

వాణ్ణి కాసేపు సముదాయించి, (ఎందుకంటే వాడూ నన్ను సముదాయిస్తుంటాళ్ళే) నాకు తెలిసిన ఒక టెక్నిక్ చెప్పాను. ఇది ఎప్పుడో క్రీ.పూ. వ్రాసిన టపా. ఉపయోగ పడే సమాచారముంది కనుక మళ్ళా డిగ్గింగ్. తెలిసిన వాళ్ళోకే. తెలియని వాళ్ళు ఉపయోగించుకొనుడి...

ఇక ఈ క్రింది ప్రహసనం చదివి విషయం తెలుసుకోండి. అప్పుడప్పుడూ మంచి పన్లు చేస్తుండాలి కదా B-)   /wahaha !

ప్రపంచంలో కల్లా అందమైన అక్షరం ఏదంటే నేను క అంటాను. ఎందుకంటే అది నిజంగానే అందమైన అక్షరం. అంతేనా! 'క' లో S ఉంది. S అంటే సక్సెస్ కదా. మరిదాని పైన తలకట్టు కిరీటం లాగా ఉందికదా.

క అక్షరం ఎంత అందమైనది కాకపోతే మా కృష్ణుడు ఆ పేరు పెట్టుకున్నాడు. నల్లనయ్య కళ్లు పడ్డ ఆ అక్షరం ఎంత అదృష్టం చేసుకుందో కదా!

కాకి కూడా రామ బాణం వల్ల అంత ప్రాముఖ్యం పొందినదీ క అనే అక్షరం వల్లే కదా. అసలు జనమంతా క కోసం కొట్టుకుంటున్నారు. క పలకనివారు అందరిలోనూ బకరాలే కదా. చిన్నతనంలోనే క అక్షరం పలికింది అంటే ఆ పిల్లలకి స్పష్టత మాటల్లో ఉన్నట్లే కదా.

చిన్నప్పుడు మా బాబాయి కొడుకు శరత్ గాడికి క పలికేది కాదు. వాడు నాకన్నా 9 ఏళ్ళు చిన్న. మేమందరం వాడిని ఏడిపించేవాళ్ళం. "కన్ను" అనరా అంటే "తన్ను" అనే వాడు. డిప్ప మీద ఒక్కటిచ్చుకునేవాళ్ళం. కారు కావాలి అనటానికి తారు తావాలి అనే వాడు. ఒకసారి మా మేన మామ వాడిని ఏడిపిద్దాం అని కొంచం తారు ఒక పాకెట్లో ఉంచి "ఇదిదో తారు" అన్నాడు. వాడు నిజంగానే కారు తెచ్చాడేమో అని ప్యాకెట్ విప్పితే అందులో నల్లగా తారు. ఇక వాళ్ల అమ్మ ఒకటే పోట్లాట. మధ్యలో గ్యాప్ వస్తే వాడు దిది దేంతి అన్నాడు. అంతే వాళ్ళమ్మ ఒక్కటిచ్చి నువ్వు నోరు తెరవకపోతే ఈ గోలా ఎక్కిరింపులూ ఉండవ్గా అంది. పాపం వాడు బిక్క చచ్చి పోయాడు.

కాలం ఎవరికోసం ఆగిపోదు. ఎవరికీ తల వన్చదు. మరో రెండేళ్ళు గడిచి పోయినాయి. వాడికిప్పుడు ఐదేళ్లు. ఇంకా క పలకటం రాలేదు. అది సామాన్యమైన అక్షరమా! ప్రపంచం లోనే అందమైనదాయే.


ఒకరోజు మా వేదక్కయ్యా వాళ్ల ఇంటికి వెళ్ళాడు, మన కథా నాయకుడు. ఆవిడ మా మూడో మేనత్త. మా బాబాయిలతో పాటే అందరికీ ఆవిడను వేదక్కయ్య అనటం అలవాటై పోయింది. అందుకే నేను ఆవిడని ఆల్ ఇండియా రేడియో అక్కయ్య వేదక్కయ్య అంటాను. సరే! విషయానికొద్దాం. అక్కడ ఎవరో పిల్లలతో గొడవ వస్తే మా అన్నయ్య వాడిని కుమ్మరా అన్నాడట. వాడేమో పెద్దగా లేని తుమ్ముని తెచ్చిపెట్టుకుని తుమ్మాడు. మా అన్నయ్య అర్ధం కాక ఎంట్రా తుమ్మావు అంటే, వాడు నువ్వే తదాతుమ్మరా అన్నావు అన్నాడు. అందరూ ఒకటే నవ్వులు. విషయం ఏమిటంటే వాడిని ఎక్కిరించటం అలవాటై పోయి తను కూడా కుమ్మరా అనబోయి తుమ్మరా అన్నాడు.
ఇంకోసారి వాళ్ళింట్లోనే శరత్ "యెదత్తయ్యా! చెత్త పెత్తవా?" అన్నాడు. (తినే చెక్క). వాళ్ల మనుమరాళ్ళు ఆ రోజంతా వాడిని ఆటపట్టించడమే. ఆ నోటా ఈ నోటా విషయం మా పిన్ని దాకా వచ్చి తను అగ్గి మీద గుగ్గిలం అయ్యింది. నాకు కూడా కోపం వచ్చింది. ఎందుకంటే మా పిన్ని నన్ను చిన్న తనం నుంచీ వాళ్ల పిల్లలకంటే ఎక్కువగా చూసుకునేది. దీనికో పరిష్కారం కనుక్కోవాలి అనుకుని నాగార్జున లాగా నిర్ణయం తీసుకున్నాను. నాకే పరిష్కారం తోచలా!


కాలమాగదు సుమీ నీకోసం అని మా శర్మా మాస్టరు ఎవరైనా బోర్డు మీదది ఎక్కించుకోవడం లేటయితే అనేవారు, ఏడిపిస్తూ. అలాగే కాలం ఆగలేదు. మరో ఆరు నెలలు గడిచాయి. నాకు కాలిలో శనక్కాయంత ఆనె ఒకటి లేస్తే ఒక చిన్న ఆపరేషన్ చేశారు. (కోసి పడేశాడ్లే డాక్టర్). కట్టు కట్టిన వెంటనే బెంబాన్డంగా బౌలింగ్ చేసి చూసుకున్నాను. అయినా వింబుల్డన్ టైము కదా నెప్పి బాబోయ్! అంటూ వారం రోజులు బడి ఎగ్గోట్టాను. ఆ టైములో నాకు పగలు ఏమీ తోచదు. వింబుల్డన్ సాయంత్రమాయే. హైలైట్లు అంత ఎక్కువగా వచ్చేవి కాదు. బోరుగా ఉండేది. ఎంచేయ్యాలా అని తెగ ఆలోచిస్తే శరత్ ప్రాబ్లం గుర్తుకు వచ్చింది. వాడిని ఇంకా బడిలో వెయ్యలా, మాటలు సరిగా రాలేదని. వాడేమో ఇంట్లో తెగ గోల. ఒక మెరుపు మెరిసింది. వెనకాల బాక్ గ్రౌండ్ స్కోరు వచ్చింది. నేను ఇంక కార్య సాధకుడిలాగా నించున్నాను. శరత్ ఇటురారా అని పిలిచాను. వాడు వచ్చాడు. ప్రక్కనే ఉన్నా మా బాబాయి స్టూడెంట్ సీనుని పిలిచి శరత్ నోరు తేరు అన్నా. వాడు తెరిచాడు. సీనూ వాడి నాలిక మీద వేలు పెట్టి నొక్కు అన్నా. శీను నోట్లో వేలు పెట్టాడో లేదో శరత్ లటక్కున కోరికేసాడు. రంగు పడింది. సీనేమో మొర్రో అంటూ ఎడిచాడు. డిగ్రీకి వచ్చినా వాడివన్నీ సినేమాల్లో బ్రహ్మానందం లక్షణాలే. గగ్గోలు పెట్టాడు. అందరూ వాడి చుట్టూ చేరి పరామర్శిస్తున్నారు. కొంతమంది నన్ను తిట్టటం. ఇంతలొ శరత్ ఏడుపు లంకించుకున్నాడు. సందట్లో సదేమియాగా నేను వాడిని చెయ్యి పట్టుకుని మేడ మీదకి లాక్కు పోయాను. ఒర్ నువ్వు నోరు తేరు. నేను వేలు పెడుతా. కోరికావంటే నాలుగుకాళ్ళ బూచికి పట్టిస్తా! అన్నా. వాడు భయంతో ఒకే! అన్నాడు. నేను నాలిక మీద వేలు పెట్టి  అనరా అన్నా. వాడు యాజ్ యూజువల్  అనబోయాడు. కానీ నాలుక మీద బండరాయి లాగా నా వేలు ఉందిగా! క అన్నాడు. మళ్ళీ అనరా అన్నాను. క. తరువాత మళ్ళీ మళ్ళీ క. క. క. చెల్లికి మళ్ళీ పెళ్లి లాగా మళ్ళీ మళ్ళీ క.
ఇంతలో మమ్మల్ని తందామని మా బాబాయి మేడ మీదకి వచ్చాడు. క. క. క. క. క. ఇక పో! ఒకటే పుత్రోత్శాహం. నాకు ఎన్నాళ్ళ నుంచో ఊరిస్తున్న జీన్స్ ప్యాంటు కొని పెట్టాడు. నాలుగు రోజుల్లో వాడికి గ, ట, కూడా నేర్పించేశాను. మా పిన్ని వాణ్ని వెంటనే బడిలో వేసింది బతుకు జీవుడా అనుకుంటూ. (మాది ఉమ్మడి కుటుంబం).

పోస్ట్ స్క్రిప్ట్: హాలీవుడ్ నటి కీరా నైట్లీ అంత అందంగా ఉండటానికి కారణం ఏమిటి అనుకున్నారూ.....

ఇదంతా ఏన్షియంట్ హిస్టరీ. ఇప్పుడు "క" మాత్రమే కాదు. పెద్ద వాళ్ళకు కూడా పలుకసాధ్యం కాని కొన్ను శబ్దాలను కూడా సులభమైన పద్ధతిలో పలికించే మార్గాలు కనుక్కున్నాను. 

Thatz all. 

/bye


Read more...

Monday, September 5, 2011

Save the kid, చిన్నారిని బ్రతికించండి

ఇప్పుడే మెయిల్లో ఒక బ్లాగు టపా అందింది. నా బ్లాగు తప్ప ఇతరాలకు దూరంగా ఉంటున్న నాకు ఇదెక్కడి తలనొప్పిరా దేవుడా అనుకుంటూనే చూశాను. విషయం అర్థమయ్యింది. నాకు లింకు పంపిన వారికీ, అసలు విషయాన్ని అందరకూ తెలియజెప్పిన వారికీ కృతఙ్ఞతలు చెప్పుకుని, ఇటొచ్చాను. అప్పుడనిపించింది. Why not help reach the info to wider circles అని. అందుకే చిన్న ప్రయత్నం. ఇక్కడి బ్లాగు లోకంలోని వారందరకు దాదాపుగా తెలిసినా, నా బ్లాగులను ప్రత్యేకంగా చదివే వారుంటారు కనుక ఈ టపా.

వివరాలకు ఈ రెండు చోట్లా చూడండి...

http://www.help-prateek.blogspot.com/

http://vivaha-bhojanambu.blogspot.com/2011/09/blog-post.html

చేతనైనంతలో సాయం చెయ్యమని మనవి. వీలైనంత మందికి విషయాన్ని స్ప్రెడ్ చెయ్యమని మనవి.

ధన్యః


Read more...

Whatz the deal?

I gets the wrong idea only when it suits me - Man with NoName

సత్యమేవ జయతే!

సత్యమేవ జయతే నానృతం
సత్యేన పాన్థా వితతో దేవయానః
యేన క్రమాన్త్యా ఋషయోహ్యాప్త కామః
యాతాః తత్ సత్యస్య పరమం నిధానం

సత్యమే జయిస్తుంది. అసత్యం కాదు. సత్యం ద్వారానే దైవ మార్గం ఏదో మనకు తెలుస్తుంది. ఆ దారినే నడిచి ఋషులు తమ అభీష్టాలని నెరవేర్చుకున్నారు. చివరకి ముక్తిని పొందగలిగారు.

  © Blogger templates ProBlogger Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP